Tak głuchy - mimo huku,

kojący niczym lód.

Spokojny, choć niecały

jak potok pośród wód.



Niedoceniony - choć tak szczery,

przemierza ziemi chłód.

Pod niebem uwiązany,

jak bukiet westchnień, słów.



Jak ostatnie tchnienie drzew

- znaczący niczym Bóg.

Jak subtelny, smukły liść

- barwiony wiatrem cud.