Zlęknione me oko pod powieką się chowa

Wszystkie lęki chowając w błękicie

Kiedy ty wypowiadasz te słowa,

Których boję się nad życie



Uczysz mnie powoli nieszczęsnego grzechu

lecz nie szepczesz żadnego miłosnego wyznania

By nie szukać na ustach pustego uśmiechu

Gdy zmusisz nas do nagłego rozstania



Upojnie spoglądasz na mnie w przelocie

I wyjawiasz tajemnice zanurzone w krysztale

Opowiadając mi wszystko w słodkiej pieszczocie

A potem porzucasz w otchłani fale



Stoję samotna na rogu ulicy

A świat mój w zgliszczach tonie i dymie

To co miedzy nami pozostanie w tajemnicy

I na ucho śmierci wykrzykuje twoje imię