Pogubiłem się...

Jestem nicością. Chcę być nicością. Nie można mnie zabić...


*

W pewnym momencie życie przestało mi się wydawać fajne. Stałem się strasznie sceptyczny w patrzeniu na świat i jego dobro, które w ogóle przestałem dostrzegać. Coraz częściej przebywałem sam na sam z nią - z samotnością, aż do tego stopnia, że ją pokochałem. Była kimś więcej niż złudzeniem jednego z głupich polskich nastolatków - była przyjaciółką, najprawdziwszą z prawdziwych, była towarzyszką rozmów. Stawałem się częścią jej i wzajemnie. W końcu stałem się samotnikiem, realistą i sceptykiem z wyboru, kochającym do szaleństwa kobietę, z którą być już nie mogłem i samotność, uwielbioną ponad wszystko towarzyszkę rozmów.

Wiedziała, że jestem słaby, że gubię się pośród czterech ścian mojego pokoju, błądząc myślami w odległych czasach, miejscach i po odległych twarzach ludzi. Błądził mój wzrok, kodując na pamięć mapę mojego pokoju - mojego emocjonalnego więzienia.
W jednej z rozmów, gdy straciłem już wiarę w ludzkość i stwierdziłem, że nie kocham już i wyzbyłem się umiejętności kochania, odparła:
- „Prawdziwie wielką ułomnością jest niezdolność kochania.”
Dla mnie było to jednoznaczne. Muszę odejść, odebrać sobie życie i znaleźć się zupełnie gdzie indziej.

*

Usłyszałem tylko cichy szept męskiego głosu, który brzmiał tak przyjemnie, jak struny harfy, pociągane przez piękną dłoń kobiecą. Głos zdawał się szeptać:
- Po co przyszedłeś?
Bałem się, choć w głosie mężczyzny nie było zła. Nie było nawet samotności,którą tak ukochałem.
To był Bóg, który martwiąc się o mnie, starał się pokazać mi wszystko z dobrej strony.
- Popatrz, w świecie nie dzieje się nic bez przyczyny. Wszystko ma pewną wagę i pewną wartość w waszym... w naszym życiu. Synku, po co ci samobójstwo, wezwałem cię, gdyż martwię się. Wiesz, czemu tu jesteś? Bo sam tego chciałeś. Są dwa wyjścia - albo zostaniesz tutaj, w Raju i będziesz żył wiecznie, i szczęśliwie, ale zostawisz niedokończone sprawy
i ludzi, którzy w ciebie wierzą i dla których jesteś kimś więcej niż tylko zwykłym człowiekiem, albo wrócisz tam i pokażesz, jak możesz kochać i jak powinieneś kochać. Ona cię kocha, wiesz o tym dobrze. Wasze drogi rozeszły się, bo sami tego chcieliście. Czemu mnie za to obwiniałeś? Idź tam i przestaw tory waszej wykolejonej miłości na wspólne tory. Idź i pokaż, jak ci zależy. Wyjdź z pokoju, odrzuć samotność, którą za nadto uwielbiłeś i która doprowadziła cię tutaj. Wracaj...
- Tato, pokaż mi się, gdzie jesteś. Przytul mnie.
- Zobaczysz mnie i przytulisz w swoim czasie. Czuwaj, bo nie znasz dnia ani godziny.


*

Myśli kołatały się we mnie, jak karpie w hodowlanym stawie w grudniu. Patrzyła na mnie tak, jak wtedy. Jej oczy przypominały dwa wielkie rubiny świecące w blasku promieni słonecznych, odbijających się od ich wypolerowanej przestrzeni .Usta jakby chciały coś powiedzieć, ale bały się szeptać.
Patrzeliśmy sobie w oczy, nie mówiąc nic i muskając się delikatnie ustami, jakbyśmy bali się sami siebie. Już chciałem wydusić to z siebie, ale…
Umarłem...

Sami zabiliśmy w sobie wszystko, co było tak piękne.
Sami.
Nikt nam w tym nie pomógł.

Login:

Hasło: