Muzyczny kameleon

Cześć. Mam 16 lat. Od kilku miesięcy mam dosyć poważny problem, z którym nie mogę sobie poradzić. Może wydać się on wam zupełnie błahy, a nawet beznadziejny, ale mimo wszystko zdobyłam się na napisanie arta i liczę na jakieś komentarze z waszej strony dotyczące tej kwestii. A więc, przechodzę do rzeczy.

Moja przygoda z muzyką zaczęła się w wieku 7 lat, czyli w I klasie podstawówki. Stylem muzycznym, z którym się zetknęłam i który pokochałam był hip hop. Jak się zapewne domyślacie, były to czasy, gdy na polskiej scenie hip hop-u królował Liroy. Codziennie słuchałam jego utworów i z niecierpliwością oczekiwałam każdej nowej płyty. I tak lata mijały... Gdy byłam w IV klasie, zaczęłam już "nosić się" jak hip hopówa: bojówki, oryginalne bluzy z kapturem, buty, plecaki itp. Wtedy wówczas zaczęłam także słuchać zagranicznego hip hopu, interesowałam się tym i przyznam, że jak na ten wiek (11 lat), byłam już bardzo w temacie i czułam klimaty hip hopu. Dwa lata później moda hip hopowa zaczynała się coraz bardziej rozpowszechniać. Polski hip hop zaczął piąć się w górę, coraz więcej ludzi zaczęło zakładać szerokie spodnie, bluzy itp. Ja także starałam się aktywnie uczestniczyć w kulturze hip hopowej. Zaczęłam uprawiać skating. Hip hopowy styl życia bardzo mi odpowiadał; odkąd pamiętam, zawsze więcej czasu spędzałam na ulicy niż w domu, czułam, że hip hop jest we mnie.

Skończyłam podstawówkę, poszłam do gimnazjum - całkiem nowej szkoły w innej części miasta. Tam panowały już odmienne klimaty. Hip hopowcy byli tam pojedynczymi jednostkami, po korytarzach szlajały się same "brudy" - jak to kiedyś ich określałam, wszelkiego rodzaju długowłosi metalowcy, hipisi, punki... Nie lubiłam ich, w klasie także nie byłam za bardzo akceptowana. Oni w koszulkach z "diabłami" sprawiali takie dziwne wrażenie i budzili we mnie niechęć. Pierwszy rok gimnazjum wspominam okropnie - samotność strasznie mi dokuczała, z bólem wspominałam czasy podstawówki, wtedy byłam duszą towarzystwa, a tu... odludkiem. Nie mogłam tego dłużej wytrzymać, chciałam zmienić szkołę, ale rodzice się na to nie zgodzili. Musiałam tu chodzić. Robiłam wszystko, żeby jakoś przypodobać się klasowej "elicie", jednakże moje działania nie odnosiły żadnych większych rezultatów. Wtedy też zrodził się we mnie pewien pomysł, coś podpowiadało mi "zacznij słuchać metalu", "wskocz w glany i czarne ciuchy", "to jest dla ciebie szansa". Biłam się z tymi myślami, ale niestety nie dałam rady. Rzuciłam hip hop, rzuciłam coś, co kochałam ponad wszystko, żeby tylko dostać się do klasowego grona. W ten oto sposób zostałam metalem... Osiągnęłam, co chciałam. "Wkleiłam" się do nich, dosyć szybko nauczyłam się grać na gitarze, czym mogłam nieźle poszpanować na wszelkiego rodzaju wycieczkach. Poznałam masę nowych ludzi, metalowców, punków, zaczęłam regularnie chodzić na koncerty, zloty i takie tam.

Szczerze mówiąc, tak jest do dziś. Hmm... do dziś ...? Może jednak niezupełnie. W mojej duszy znowu zaczynają rodzić się pewne wątpliwości. Stara miłość powraca... Coraz częściej zaczynam ubierać się "normalnie" i z wielką niechęcią zakładam czarne koszulki i glany. Skończyłam gimnazjum. Idąc do nowej budy, bardzo chciałabym powrócić do dawnych korzeni - hip hopu. Czuję, że to właśnie hip hop, nie metal, jest dla mnie! Ja do metalu nie pasuję! Mimo iż mam znajomych metali, to lepiej czuję się w towarzystwie skatów. Ostatnio nawet coraz częściej z nimi przebywam. Oni wiedzą, że "słucham" metalu, ale tolerują mnie i akceptują taką jaką jestem. Mało tego, chętnie się ze mną zadają, niestety nie wiedzą, że kiedyś ja także byłam hip hopówą. Z pewnością fakt, iż chcę się zmienić i że też mam pewne doświadczenie w klimatach hip hopu ucieszyłby ich, ale jak to im wyznać... Mam nieraz ochotę wykrzyczeć całemu światu "ludzie! Ja kocham hh, metal nie jest dla mnie, zapomnijcie, że kiedykolwiek założyłam glany!", ale brak mi odwagi. Czego ja się mogę bać ? Boję się tego, że gdy to wyrażę, wyjdę na głupią pozerkę (chociaż i tak nią jestem, ale nikt mi tego jeszcze nie powiedział wprost). Jest mi z tym źle, nie wiem zupełnie co robić. Czy jest jakiś sens tkwić w tym metalu ze świadomością, że to nie jest dla mnie? Czy nie patrzeć na nic, tylko zrobić to, co podpowiada serce, czyli oficjalnie przejść do klimatów hip hopu i żyć jak dawniej, w harmonii ze samym sobą? Jezu... Naprawdę nie wiem.

Wiem, że teraz albo mnie wyśmiejecie, albo wyzwiecie od pozerek, ale to, co teraz ujmiecie w komentarzach bardzo zaważy na tym, co zrobię. Napisałam tego arta, bo chciałam się przekonać jak otoczenie, a dokładnie ludzie w moim, mniej więcej, wieku odbierają takie osoby jak ja... Czy tępią, czy wyśmiewają... Zanim podejmę ostateczną decyzję, muszę zapoznać się najpierw z opiniami ludzi z internetu, dopiero potem z realnego świata.

To tyle.

Yo! ;)

Login:

Hasło: