Bo ja czuję się inna i taką pozostanę...

Jak zawsze zaczęło się niewinnie...

III klasa gimnazjum. Na jakiejś lekcji plastyki były potrzebne nam noże do wycinania różnych wzorów na kartonie. Po wykonaniu pracy, przyniesienia noża do domu, nie odłożyłam go na miejsce, został w szufladzie.

I to był błąd, bardzo duży błąd...

Kłótnia z rodzicami, nawet nie pamiętam o co, ale pamiętam moją wściekłość, bezsilność. Otworzyłam szufladę, wzięłam nóż do ręki i nawet nie zastanowiłam się nad tym, co robię. Blizny, pełno blizn... Od nadgarstków po łokcie. Co prawda nóż nie był zbyt ostry, ale wystarczyło, by poczuć ból i to cudowne ukojenie topione w bólu...

To było 12 listopada 2007 roku, dwa dni później miałam wizytę u okulistki. Kazała mi umyć ręce, bo chciała mnie nauczyć, jak używać soczewek kontaktowych. Podwinęłam rękawy bluzy, zapomniałam o bliznach, niestety zauważył je mój tata...
W domu, po przyjeździe od okulistki, miałam rozmowę z rodzicami, kazali mi pokazać ręce. Pokazałam. Mama zapytała, skąd to mam. A ja co na to? „Wpadłam w krzaki”. Może to brzmi bardzo śmiesznie, ale to była jedyna rzecz, która przyszła mi wtedy do głowy. I tak mi nie uwierzyli. Płakałam, obiecałam, że nigdy więcej już tego nie zrobię. Nikt już nie wracał do tego tematu w domu.

W szkole pewnego dnia też niestety zapomniałam o bliznach, już nie bolały, tylko strasznie swędziały, goiły się. Przez moje zapomnienie podwinęłam rękawy swetra i moje blizny ktoś musiał widzieć, bo nie pozostawił tego samemu sobie...

W klasie niestety po pewnym czasie się dowiedzieli, że to zrobiłam, a to przez moją koleżankę, Dominikę (to właśnie ona wtedy widziała moje blizny). Czasem mówiła za głośno i niestety nie udało się chyba tego uniknąć, że pewnego dnia powiedziała to na jakiejś lekcji.

Wprawdzie nie uważałam to za jakąś tragedię, ot tak, mały błąd, przypadek. Ale od 10 grudnia sprawy nabrały rozpędu. Od tego właśnie dnia w naszym gimnazjum zaczęła pracować pani Iza, pedagog. W ten sam dzień musiałam do niej przyjść, bo ktoś poinformował ją, co ponad miesiąc temu sobie zrobiłam. Do dziś dnia nie wiem, kto jej o tym powiedział, może właśnie Dominika, a może ktoś z klasy. Nie mam pojęcia kto.

Po wizycie u pani pedagog znów to zrobiłam, ale nie dlatego, że moi rodzice byli wezwani do szkoły i nie dlatego, że już dużo osób o tym wiedziało. Zrobiłam to pod wpływem przeczytania książki „Chuda”. Była to książka o anorektyczce, która skaleczyła się nożyczkami, bo nie wytrzymywała w szpitalu psychiatrycznym. A ja zrobiłam to dlatego, że nienawidziłam siebie takiej grubej, nie potrafiłam nic z tym zrobić. Dlatego zrobiłam to po raz drugi 10 grudnia 2007 roku.

Gdy tylko po weekendzie przyszłam do szkoły, miałam iść do pani Izy. Kazała mi pokazać moje ręce. Pokazałam. Kolejne blizny. Zapytała dlaczego, a ja jej nie potrafiłam odpowiedzieć, przecież nie powiem jej o książce... Uznała, że to dlatego, że teraz każdy o mnie mówił w szkole...

Nie potrafiłam zrozumieć jednego. Tłumaczyłam pani Izie, jak byłam u niej pierwszy raz, że ja już o tym zapomniałam, że przecież od tamtego zdarzenia minął miesiąc. Po co miałam do tego wracać? Powiedziała wtedy, że jak już raz się zaczyna to nie można skończyć. Śmiałam się wtedy po cichu z tego, co powiedziała, przecież drugi raz to zrobiłam po przeczytaniu książki. Zaledwie trzy małe blizny, to było nic z porównaniem do pierwszego razu. Ale ona o tym nie wiedziała. Widziała tylko na moich rękach te trzy świeże blizny i białe ślady po pozostałych, wcześniejszych. A śmiałam się z niej wtedy, bo naprawdę nie zamierzałam już robić tego nigdy więcej. Nie po kolejnej wizycie rodziców w szkole.

Bo oczywiście, jak pani Iza zobaczyła moje blizny, to poinformowała o tym moich rodziców. Była kolejna awantura w domu, nawet gorsza niż po tym, jak rodzice się dowiedzieli o moim pierwszym razie. Tata miał do mnie żal, że w nasze życie rodzinne ingerują osoby trzecie. Znów bardzo długo płakałam. Od tamtej pory postanowiłam, że nie zrobię tego nigdy więcej...

Przez resztę roku szkolnego nie zrobiłam tego. Chodziłam do Pani Izy, ale tylko dlatego, że ją polubiłam. Na rękach połowa blizn mi pozostała, już nie były białe, tylko różowe. Nie było ich jakoś za specjalnie widać, ale gdy ktoś przyjrzał się uważnie, mógł je zauważyć.

Wakacje też przebiegły spokojnie pod tym względem. Nawet o tym nie myślałam. Wkurzał mnie jedynie fakt, że miałam nadwagę. Cały czas w wyobraźni widziałam siebie jako nic nie jedzącą dziewczynę, tak jak ta z książki, ale w rzeczywistości nie chudłam ani trochę.

Nadszedł nowy rok szkolny, nowa szkoła, nowi znajomi. Dużo nauki. Przez pierwsze dwa tygodnie jakoś radziłam sobie z nauką, bo nie było jej wiele. Ale potem zaczęłam mieć problemy, bo nie dawałam rady na wszystko się nauczyć.

23 września 2008 roku znowu się pocięłam. Blizn miałam jeszcze więcej niż za pierwszym razem. Jeszcze do dziś pamiętam siebie pochyloną na książką od biologii z tym samym nożem w ręku co rok temu...

W szkole dowiedziała się o tym Dominika (poszłyśmy do tego samego liceum, do tej samej klasy) i Magda. Z Magdą zaprzyjaźniłam się już w wakacje. Wiedziała o tym, że pocięłam się w gimnazjum. Ale nie chodziło mi o to, żeby się nade mną litowała. Po prostu jeśli komuś zaufam, to mówię wszystko. Nawet to, że się tnę...
Dziewczyny postanowiły mi pomóc. Bez mojej wiedzy poszły do pani Moniki, szkolnego pedagoga, tym razem w liceum. Znów musiałam iść do pani pedagog na rozmowę. Było to 6 października. Spytałam panią Monikę, czy oprócz dziewczyn, Dominiki i Magdy i niej samej, ktoś jeszcze wie o moim problemie. Wiedziała moja wychowawczyni, musiała wiedzieć, tak mi powiedziała pani Monika. No OK, jedna osoba nie robiła różnicy. Moi rodzice znów musieli przyjść do szkoły.

Póki co na tym zakończę moją historię. Nie mam siły pisać dalej. Nie wiedziałam, że to będzie dla mnie takie trudne. A jeszcze przecież były rozmowy z moją wychowawczynią, wizyty u psychologa, próba samobójcza i historia z Sebastianem...

Moja bezsilność, zatapianie się w inne światy i ucieczka przed czasem...

Jeśli kogoś zainteresowała moja historia, to mogę ja opisać dalej, bo ona wciąż trwa. Ale już nie dziś...

Login:

Hasło: